دوشنبه ۰۲ دی ۱۳۹۲
السلام علی ساکن کربلا…

قبول که اربعین‌ت، شرح عاشقانه‌ی مصیبت توست. قبول که همه چیز را کهنه کرد جز داغ دل زینب تسلام الله علیها را. اما سیدبن طاووس اگر می‌شد، بی‌شک یک لهوف هم از داغ و حسرت زائرانت می‌نوشت. از همچون منی که امیدش به دوباره دیدن بین الحرمین توست… ارباب غریب‌م حسین علیه السلام…

بین الحرمین 1

یک همچین سحری باشد.

کفش‎هایم را به خادمان حریم عباست علیه السلام تحویل داده باشم. دست بر سینه‌ای که از عشق وصال تو پر گرفته، از سمت عباس علیه السلام داخل شده باشم و همان وسط‌ها، یک جایی میان تردید و دو دلی که به تو نزدیک‎تر باشم یا به عباست علیه السلام ، روی زمین آرام بگیرم و سر بگذارم به روی زانوهایم. گوشی‌م را بی‌آنکه ترس داشته باشم از همراه داشتنش، دربیاورم تا روضه‌ی  مجیر را توی گوش‌هایم بخواند. بی‌آنکه ترس داشته باشم از ضجه‌های بعدترش… امیری حسین علیه السلام و نعم الامیر، اجرنا من النار یا مجیر…

نخل‎ها! این راویان سربلند بی‌سری‌ات، برقصند میان مردمک‌های لرزان چشم‌ها و من نفهمم که طلاییِ روشن گنبد توست یا که عباست، که اینچنین غوغا می‌کند بر آستان دلم…

شده باشم یک زبان نفهم که حتی به ساده‌ترین الفاظ این مردمان آشنا نباشد. یک زبان نفهم که تو را داشته باشد فقط. که ترجمان دردهایش تو باشی فقط. که برایت سر کج کند تا که از بی کسی‌اش حرف بخوانی و دست بکشی بر روی وحشت غریبی‌اش.

یک سوز دلچسب احاطه کرده باشد همه‌ی جانم را… مجیر به انتهای شور دلسوز خودش رسیده باشد و این بیرق‌تان باشد که از سوز سرمای نامردمی، بر تیزی نیزه‌ای تاب می‌خورد…

یک همچین سحری باشد و من میان محشر اربعین‌ت گم شده باشم و ایمان باشد ته دلم که در رد مهربانی نگاه تو مانده‌ام هنوز. دست و پا، پر و بال شده باشد، جان بلرزد مدام، گوش ضرب بگیرد مدام، چشم ببارد مدام، نه که از درد، که از تو را داشتن. که از تو را دیدن. که از استشمام این هوایی که نمی‌دانم خدا از کجای بهشت‌ش بر حریم حرم‌تان ریخته…

قبول که اربعین‌ت، شرح عاشقانه‌ی مصیبت توست. قبول که همه چیز را کهنه کرد جز داغ دل زینب تسلام الله علیها را. اما سیدبن طاووس اگر می‌شد، بی‌شک یک لهوف هم از داغ و حسرت زائرانت می‌نوشت. از همچون منی که امیدش به دوباره دیدن بین الحرمین توست… ارباب غریب‌م حسین علیه السلام

پی‌نوشت: خدا به حق غریبی ارباب‌م، قسمت‌تان کند سنگ فرش‌های فاصله‌ی عباس علیه السلام تا حسین علیه السلام  را. حسین علیه السلام تا عباس علیه السلام را… این صفای بی‌همتای عالم امکان را…

Share

2 پاسخ به “السلام علی ساکن کربلا…”

  1. سیب کال می‌گه:

    نخل‎ها! این راویان سربلند بی‌سری‌ات، برقصند میان مردمک‌های لرزان چشم‌ها و من نفهمم که طلاییِ روشن گنبد توست یا که عباست، که اینچنین غوغا می‌کند بر آستان دلم…
    فکر کنم با خوندن همین نوشته هم رفتیم زیارت بس که ناب بود…

  2. اما سیدبن طاووس اگر می‌شد، بی‌شک یک لهوف هم از داغ و حسرت زائرانت می‌نوشت. از همچون منی که امیدش به دوباره دیدن بین الحرمین توست… ارباب غریب‌م حسین علیه السلام…

    حسرت دلم تازه شد…
    انشاالله دوباره قسمتتون بشه.

پاسخ دهید

پیش‌نهاد وبلاگ