» ادبیات

دوست دارم شاگردانم هویتشان را پیدا کنند و فراموشش نکنند. دوست دارم کشورشان را دوست داشته باشند و برایش تلاش کنند. دوست دارم به وسیله معجزه‌ای چیزی از تاثیر مخرب مدل تربیتی‌شان جان سالم به در ببرند! چون طی تجربه‌ای که داشته‌ام، بی هویتی و عدم علاقه به ایران درشان خیلی زیاد است.


تنها کافی است خودم را تسلیم کلمات کنم. رویای کلمات را باور کنم تا آن‌ها در دنیای خیال را بر من بگشایند. دنیایی که خیال است و خیال نیست. رویا است چون رخ نداده و واقعیت است چون کلمات از آن می‌گویند و تنها شاهد آن جهان، کلمات هستند و آن دنیا هیچ جور دیگری وجود ندارد.


در واقع همه ما که به آثار ادبی مراجعه می‌کنیم دوست داریم یک جورایی حرفی از ما هم باشد.


پیش‌نهاد وبلاگ