» نسترن عاکفیان

منتظرم شب بشود. شب واقعی. وقتی هوا تاریکِ تاریک می‌شود. وقتی می‌توانم از پنجره‌ی اتاق، نور درخشان و چشمک زن آپارتمان‌های دیگر را ببینم. حتا پنجره باز خانه روبرویی‌مان و پسرهای نوجوانی که دارند فوتبال نگاه می‌کنند.


پیش‌نهاد وبلاگ