» وبلاگ نویسی

وبلاگ‌ها خوب هستند چون تنها جایی هستند که می‌توانی خودت را ببینی. می‌توانی خودت را نقد کنی. می‌توانی خودت را بپوشانی و می‌توانی بزرگ شوی و ریشه‌هایت محکم شود.


شاید یکی از دلایلش هم کوتاهی ما وبلاگ نویسان در حق یکدیگر باشد، مایی که در لینک هامان هر نوع وبلاگ آپ شده یا نشده را داریم ولی آن ناب نویسان را شاید نه!


اصلاً همین برخورد با آدم‌های متفاوت با طرز تفکرهای گوناگون، تیزی شخصیتی‌شان را می‌گیرد و تبدیل به یک بلاگر متعادل و در نتیجه تبدیل به آدم متعادل تری می‌شوند


از دیدن غلط‎های املایی و نگارشی در وبلاگ‎ها و سایت‎ها بسیار متاثر می‎شم مخصوصا در وبلاگ آدم‎های تحصیلکرده.


اینجا خیالم راحت است که خواننده‎ام حتما دوست دارد که از من بشنود، از روزهایم بخواند. اینجا مثل شبکه‏‌های اجتماعی نیست که مراقب باشم و حواسم باشد به کسانی که پست‏‌هایم را می‎بینند. اینجا هر کسی سر می‎زند حتما خوشش می‎آید که سر می‎زند. مثل آن جاهای دیگر نیست که از سر ِ قبول دوستی مجبور باشند بخوانند و بعد خوششان نیاید و در پستی طعنه و کنایه نثارم کنند.


خوب نوشتن، تمرین کردن می‌خواهد. وبلاگ هم بهترین جا برای تمرین کردن است. از این امکان رایگانی که دنیای مجازی در اختیارتان قرار داده استفاده کنید. از هر موضوعی که به ذهنتان می‌رسد بنویسید و دنبال موضوعات خاص و پیچیده نباشید. قلم‌تان به زودی راه خواهد افتاد.


اصلاً ما باید هرکدام همان‌طوری باشیم که هستیم، هرکدام در همان دایره‌ای که هستی‌مان را مشخص می‌کند، زندگی را برقصیم. و برای‌مان مهم نباشد که کسی برای تحلیل‌های شاعرانه‌مان تره خُرد می‌کند یا نه. مهم این است که واکنش‌ نشان دهیم، هرچند واکنش‌های‌مان تماماً درونی باشند، اما هنوز از قلب تپنده‌ای می‌جوشند که کاملاً زنده است.


قبل از کلیک روی “ثبت مطلب و بازسازی وبلاگ” کمی فکر کنید؛ و یا بعد از ثبت، یک دور و نه بیشتر نوشته‎تان را بخوانید. به داد غلط‎های املایی برسیم و اگر جایی اشتباه کردیم، به یکدیگر تذکر بدهیم.


بخش کوچکی از شخصیت پنهان من هم شبیه “صبا” است… نه بخش خجالتی .. بخش ساده بودنش… ساده بودن خواسته‎هایش ….. و از همه مهم‎تر ساده بودن رابطه‎اش با خدا… باورش کردم…


متن می‌تواند صریح‌تر و بیشتر از تصویر حرف بزند. متن برای آدم تصویرسازی می‌کند، یک تصویرسازی بی‌عیب و تمام و کمال. خیلی وقت‌ها شده که یک مطلب خوانده‌ام با فضاسازی عالی در توصیف یک‌جا، مثلا یک کافه، و تصویر آنجا را برای خودم ساخته‌ام، اما بعدها که عکسی واقعی از آن فضا دیده‌ام، حسابی خورده توی ذوقم و آرزو کرده‌ام که ای کاش ذهنیتم تنها بر اساس تصویری بود که خودم از آن مکان ساخته بودم. برای متن و نوشته، شخصیتی کامل قائلم و معتقدم متن برای کامل بودن، نیازی ندارد که عکس داشته باشد.


پیش‌نهاد وبلاگ